Kaynaklı boru imalatı
Kaynaklı boru, iskelet adı verilen uzun, sarmal bir çelik şerit olarak başlar. İskelet istenen uzunlukta kesilerek düz dikdörtgen bir tabaka elde edilir. Bu tabakanın daha kısa uçlarının genişliği, borunun dış çevresi haline gelecektir ve bu, nihai dış çapını hesaplamak için kullanılabilecek bir değer olacaktır.
Dikdörtgen tabakalar, uzun kenarları birbirine doğru kıvırarak bir silindir oluşturan bir haddeleme makinesinden beslenir. ERW işleminde, kenarlar arasından yüksek frekanslı elektrik akımı geçirilerek bunların erimesine ve kaynaşmasına neden olur.
ERW borusunun bir avantajı, füzyon metallerinin kullanılmaması ve kaynak dikişinin görülememesi veya hissedilememesidir. Bu, uygulamaya bağlı olarak ortadan kaldırılması gereken bariz bir kaynak parçasını geride bırakan çift daldırılmış ark kaynağına (DSAW) zıttır.
Kaynaklı boru üretim teknikleri yıllar içinde gelişmiştir. Belki de en önemli gelişme, kaynak için yüksek frekanslı elektrik akımlarına geçiş olmuştur. 1970'lerden önce düşük frekanslı akım kullanılıyordu. Düşük frekanslı ERW'den üretilen kaynak dikişleri korozyona ve dikiş arızasına daha yatkındı.
Kaynaklı boru tiplerinin çoğu, üretimden sonra ısıl işlem gerektirir.
Dikişsiz boru imalatı
Kesintisiz boru, kütük adı verilen katı silindirik bir çelik parçası olarak başlar. Halen sıcakken, kütükler merkezden bir mandrel ile delinir. Bir sonraki adım, içi boş kütüğü yuvarlamak ve germektir. Kütük, müşteri siparişinde belirtilen uzunluk, çap ve et kalınlığını karşılayana kadar hassas bir şekilde haddelenir ve gerilir.
Bazı dikişsiz boru türleri üretildikçe sertleşir, bu nedenle imalattan sonra ısıl işlem gerekmez. Diğerleri ısıl işlem gerektirir. Isıl işlem gerektirip gerektirmeyeceğini öğrenmek için düşündüğünüz dikişsiz boru tipinin özelliklerine bakın.
Kaynaklı ve dikişsiz çelik borular için tarihsel perspektifler ve kullanım durumları
ERW ve dikişsiz çelik borular, büyük ölçüde tarihsel algılar nedeniyle günümüzde alternatif olarak mevcuttur.
